MACİT SOYDAN

Psikolojide “reactive abuse”, Türkçede tepkisel istismar olarak ifade edilen bir durum vardır.

Bir insan sürekli sınırlarınızı zorlar, sizi küçümser, üzer, kışkırtır… Siz ise çoğu zaman sesinizi çıkarmazsınız. Tartışmayı büyütmemek, ilişkiyi korumak ya da artık anlatmaktan yorulduğunuz için susarsınız.

Ama insanın da bir dayanma sınırı vardır.

Bir gün gelir ve artık kontrolünüzü kaybedip sert bir tepki verirsiniz.
İşte çoğu kişi tam o anı görür.

Sizin neden öfkelendiğinizi değil, nasıl öfkelendiğinizi konuşmaya başlarlar. Öncesinde yaşananları bilmedikleri için sizi suçlu ilan ederler.
“Ne kadar agresif!”, “Bir anda nasıl böyle değişti?”, “Böyle tepki verilir mi?”

Oysa hikâye o anda başlamamıştır.

Tepki, çoğu zaman yaşananların başlangıcı değil, birikmiş sonucudur.
Elbette öfkelenmek ya da karşı tarafa zarar vermek doğru değildir. Fakat bir insanın yalnızca son tepkisine bakıp, o tepkiye kadar yaşadığı her şeyi yok saymak da adil değildir.

Çünkü bazen herkes sizin bağırdığınız anı görür; kimse sizi o noktaya getirene kadar kaç kez sustuğunuzu görmez.

Ve belki de en büyük yanılgı şudur:

Bir insanın patladığı anı yargılamak kolaydır; onu patlama noktasına kadar getiren sessizliği anlamak ise çok daha zordur. 

Nota ve Tınıyla...