MACİT SOYDAN

Bazı sözler vardır, insanın içine ışık gibi düşer.

Bir cümleyle gününü değiştirir, bir kelimeyle yüzünde hiç beklemediğin bir tebessüm bırakır.

Bazı sözler de vardır… Söylenmese daha iyidir.

Çünkü insanın ağzından çıkan her kelime, karşısındakinin kalbinde bir yere dokunur. Kimi zaman iyileştirir, kimi zaman yaralar. Ve ne yazık ki bazı yaraların izi, “Ben öyle demek istemedim” cümlesinden çok daha uzun yaşar.

Konuşmak kolaydır. Asıl mesele ne zaman konuşacağını bilmektir. Kızgınken susabilmek… Karşındakini kıracağını bildiğin halde haklı çıkmaya çalışmamak… Bir insanın zaten canı yanıyorsa, kendi öfkeni onun üzerine bırakmamak…

Bunların hepsi biraz vicdan, biraz da sevgidir. Çünkü sessizlik her zaman boşluk değildir. Bazen saygıdır. Bazen merhamettir. Bazen de “Seni kırmak istemiyorum” demenin en güzel şeklidir.

İnsan yaş aldıkça bazı şeyleri öğreniyor. Her düşündüğünü söylemek zorunda olmadığını… Her tartışmayı kazanmanın bir zafer olmadığını… Ve bazı insanlara verilebilecek en güzel cevabın, hiç cevap vermemek olduğunu.

O yüzden bugün bir söz söylemeden önce kendimize küçük bir soru soralım:

“Bu söz, sessizlikten daha güzel mi?” Cevap hayırsa… Sus.

Çünkü bazı kelimeler unutulur. Ama bazı kelimeler, yıllar sonra bile insanın içinde aynı yerde durur.

Sözlerin sessizlikten daha güzel değilse, konuşma.

Nota ve Tınıyla...