MACİT SOYDAN

Her şey hızlandı.

Yemek hızlı… Haber hızlı… İlişkiler hızlı… İnsanlar hızlı…

Kimsenin beklemeye tahammülü kalmadı artık. Bir video birkaç saniyede geçiliyor, şarkılar yarısında değiştiriliyor, insanlar birbirini bile tam dinlemiyor.

Çağımız sürekli hareket istiyor.

Peki ya sanat?

Sanat hâlâ yavaş.

Bir roman birkaç sayfada açılmaz insana. Bir film hemen içine almaz bazen. Bir şarkının ruhunu anlamak için onu tekrar tekrar dinlemek gerekir.

Çünkü sanat tüketilecek değil, yaşanacak bir şeydir.

Ama modern dünya bunun tam tersini öğretiyor. Her şeyi hızlıca tüket, sıkılınca yenisine geç…

Oysa bazı duygular aceleye gelmez.

Bir şiirin insana oturması zaman ister. Bazı filmler günler sonra etkisini gösterir. İnsan bazen yıllar önce dinlediği bir şarkının anlamını bile çok sonra fark eder.

Sanatın güzelliği biraz da burada.

Hızlı çalışan dünyanın içinde insana yavaşlamayı hatırlatıyor. Belki de bu yüzden iyi sanat hâlâ değerlidir. Çünkü bizi birkaç dakikalığına bile olsa ekranların hızından çıkarıp kendi içimize döndürür.

Eskiden insanlar bir albümü baştan sona dinlerdi. Şimdi otuz saniyede karar veriliyor. Ama ruh hâlâ eski hızında çalışıyor aslında.

İnsan içten içe hâlâ yavaş hisseden bir canlı. Bu yüzden sanat aceleye gelmez. Çünkü insan aceleye gelmez.

Ve belki de bugün sanata bu kadar ihtiyaç duymamızın sebebi tam olarak bu:

Bize yeniden durmayı öğretmesi.

Nota ve Tınıyla...