MACİT SOYDAN

Bazı aylar vardır…

Takvimde bir yer kaplamaktan fazlasıdır.

Mayıs da onlardan biri.

Ne tam bahardır ne de yaz…

Ama ikisinin arasında, kalbin en yumuşak yerinde durur.

Bir çocuğun ilk kez denize bakması,

Bir gencin ilk kez âşık olması gibi…

Heyecanlı, taze ve biraz da utangaç.

Mayıs gelince bir şeyler değişir insanda.

Fark etmeden yürüyüşün yavaşlar,

Bir ağacın altında durup gereksiz yere gökyüzüne bakarsın.

Rüzgâr, sanki sadece senin için eser.

Ve o rüzgârın içinde, geçmişten kalma bir şeyler dolaşır.

Belki bir okul çıkışı…

Belki ilk tutulmuş bir el…

Belki de yarım kalmış bir cümlenin iç çekişi…

 

Mayıs, hatırlatır.

Ama acıtarak değil…

Usulca.

Bir zamanlar her şeyin mümkün olduğuna inandığın günleri getirir aklına.

Koştuğun, güldüğün, hiçbir şeyi ertelemediğin o günleri…

Şimdi bakıyorsun…

Her şey daha ciddi, daha ağır.

 

Ama Mayıs, inadına hafif.

Sokak aralarında açan çiçekler,

Pencereden sızan güneş,

Akşamüstü serinliğinde içilen bir çay…

Hepsi bir şey söyler sana:

“Unutmadın, değil mi?”

 

İşte bu yüzden Mayıs kırılgandır biraz.

İlgi ister.

Hatırlanmak ister.

Eğer yazmazsan onu,

Eğer iki satır bile ayırmazsan…

İçinden sessizce geçip gider.

Ama biraz da küser.

Çünkü Mayıs, herkes gibi değildir.

Onu fark etmeni, sadece yaşamanı değil, hissetmeni ister.

Belki de bu yüzden,

Her yıl geldiğinde kapını çalmadan önce bir an durur…

“Beni hatırlayacak mı?” diye düşünür.

O yüzden…

Bir gün, hiçbir sebep yokken gülüyorsan,

Bir şarkı durduk yere içini ısıtıyorsa,

Ya da geçmiş, bir rüzgâr gibi omzuna dokunuyorsa…

Bil ki Mayıs oradadır.

 

Ve eğer yazmazsan onu…

Eğer kalbinde bir yer açmazsan…

Mayıs, sana darılmaz belki.

Ama bir dahaki gelişinde

Aynı sıcaklıkla sarılmaz.

O yüzden yaz…

 

Çünkü bazı aylar unutulmayı affetmez...

Ve Mayıs

En çok hatırlanmak isteyenidir.

 

Nota ve Tınıyla…