MACİT SOYDAN

Bazı sesler vardır, yalnızca kulağımıza değil, kalbimizin en derin yerine dokunur. Onları duyduğumuzda yalnızca şarkıyı değil, geçmişin kokusunu, renklerini, yüzlerini de hatırlarız. Selçuk Alagöz’ün sesi, işte tam olarak böyle bir sesti.

1960’ların Türkiye’sinde müzik bambaşkaydı. Ne sosyal medya vardı ne dijital platformlar…

İnsanlar müziği radyodan dinler, plakçılarda keşfeder, gazinolarda canlı izlerdi. İşte bu dönemin genç yeteneklerini ortaya çıkaran en önemli adımlardan biri **Altın Mikrofon Yarışması** oldu.

Gazeteler tarafından düzenlenen bu yarışma, Anadolu ezgilerini modern enstrümanlarla harmanlayan bir müzik anlayışını teşvik ediyordu. Ve o sahnede, sessiz ama etkileyici duruşuyla Selçuk Alagöz de vardı.

Altın Mikrofon’dan sonra, Selçuk Alagöz’ün hayatımıza bıraktığı en kalıcı izlerden biri “Malabadi Köprüsü” oldu. Bu şarkı, sadece bir köprünün hikâyesi değildi; Anadolu’nun taşına, suyuna, insanına yazılmış bir sevda mektubuydu. Malabadi Köprüsü’nü hiç görmemiş insanlar bile, şarkıyı dinlerken oradaymış gibi hissederdi. Sanki o köprünün taşlarında geçmişin ayak sesleri, suyun üzerinde ise şarkının notaları yankılanıyordu.

Selçuk Alagöz’ün sahnedeki en yakın yol arkadaşı, kız kardeşi **Rana Alagöz** oldu. İkilinin birlikte söylediği şarkılar, sahneye sıcak bir aile havası katardı. Gazino sahnelerinde, açık hava konserlerinde, radyo kayıtlarında onların yan yana oturuşu, seyircinin içine huzur verirdi. Bu, sadece bir müzik uyumu değil; aynı zamanda kan bağıyla gelen bir samimiyetti.

O yıllarda gazinolar, müziğin kalbiydi. İstanbul’da Maksim, Gar Gazinosu; Ankara’da Büyük Sinema, İzmir’de Fuar Gazinosu… Büyük masa lambalarının altına dizilmiş beyaz örtülü masalar, sahneden yayılan hafif duman, orkestranın provadan gelen sesleri…

Sanatçılar sahneye çıktığında salon sessizleşir, herkes o sese kulak verirdi. Selçuk Alagöz de sahneye çıktığında bağırarak değil, usulca fethederdi salonu. Seyircisinin gözlerinin içine bakar, hafifçe gülümser, sonra ilk notayı söylerdi. İşte o an, salonda başka hiçbir şey konuşulmazdı.

Anlatılır ki, bir yaz gecesi, Malabadi Köprüsü’nü söylerken sahnede elektrikler kesilmiş. Mikrofon susmuş, ışıklar sönmüş. Ama Selçuk Alagöz, seyircinin alkış temposuyla şarkısına devam etmiş. Salon karanlıkta ama yürekler ışıl ışıl… Şarkı bittiğinde tüm salon ayakta alkışlamış. İşte gerçek sanatçı, sesini ışıklar söndüğünde bile duyurabilendir.

Selçuk Alagöz’ü kaybettik.

Onun gidişi, sadece bir sanatçının vedası değil; 1960’ların o temiz müzik anlayışının, gazino kültürünün, kardeşçe sahne paylaşımlarının da biraz daha uzaklaşması demek. Ama biliyoruz ki şarkılar ölmez. Hele ki içinde bu kadar duygu, memleket sevgisi, samimiyet varsa…

Malabadi Köprüsü her çaldığında, biz yine o kemerlerin altından akan suyun sesini duyacağız. O köprünün başında, hafif gülümseyen bir Selçuk Alagöz göreceğiz. Ve bileceğiz ki, bazı sesler hiçbir zaman susmaz.

Uğurlar olsun Selçuk Alagöz… Bize kattığın her şey için teşekkürler.

Nota ve Tınıyla... 

macit.soydan@gmail.com