MACİT SOYDAN

İnsan yaş aldıkça ilginç bir şey öğreniyor:

Her söze cevap vermek gerekmediğini...

Gençken farklı düşünüyoruz.

Biri bir şey söyler, hemen karşılık vermek isteriz. Biri haksızlık yapar, hemen kendimizi savunmaya çalışırız. Biri eleştirir, açıklama yapma ihtiyacı hissederiz. Sanki cevap vermezsek haklı çıkacaklar sanırız.

Oysa hayat insana zamanla başka bir şey öğretiyor.

Her savaş kazanılmaya değmez.

Bazı insanlar vardır; ne söylersen söyle fikrini değiştirmez. Bazıları tartışmak için konuşur. Bazıları anlamak için değil, üste çıkmak için dinler. Bazıları ise yalnızca dikkat çekmek ister. İşte böyle durumlarda verilecek en doğru cevap bazen hiç cevap vermemektir.

Ne yazık ki bunu anlamayanlar da olur.

Bir olayı görmezden gelirsiniz, korkak derler. Susarsınız, çekindiğinizi sanırlar. Tartışmaya girmezsiniz, cevap veremediğinizi düşünürler. Oysa çoğu zaman gerçek tam tersidir. Çünkü susmak her zaman güçsüzlük değildir. Bazen insanın kendine duyduğu saygıdır.

Her havlayan sese dönüp bakarsanız yolunuzu kaybedersiniz. Her eleştiriye kulak verirseniz kendi sesinizi duyamazsınız. Her kavgaya girerseniz enerjinizi tüketirsiniz. Ve sonunda başkalarına cevap vermekten kendinize yaşayacak zaman kalmaz.

Hayat zaten yeterince yorucu.

Geçim derdi... Sorumluluklar... Kayıplar... Hayal kırıklıkları...

Bir de bunların üzerine her konuşanın peşine düşersek, kendi huzurumuzu kendi ellerimizle yok etmiş oluruz. Olgunluk biraz da seçebilmektir. Neye cevap vereceğini... Neyi duymazdan geleceğini... Kimin fikrine değer vereceğini... Kimin sözünü rüzgâra bırakacağını...

Çünkü herkesin fikri önem taşımaz. Herkesin sözü de hayatımıza yön verecek kadar değerli değildir. Bazı insanlar bizim hakkımızda konuşacaktır. Bazıları eleştirecek, bazıları yanlış anlayacak, bazıları da hiç tanımadan hüküm verecektir.

Bunu engelleyemeyiz. Ama onların hayatımızdaki etkisini belirleyebiliriz. Belki de insanın kendine yapabileceği en büyük iyilik budur:

Her şeyi ciddiye almamak. Her sözü kalbine taşımamak. Her tartışmaya dahil olmamak. Çünkü huzur bazen haklı çıkmakta değil... Uzaklaşabilmektedir.

Ve insan bir gün şunu anlıyor:

Bazı şeyleri yok saymak korkaklık değil...

Kendini koruma sanatıdır.

Nota ve Tınıyla...