MACİT SOYDAN

Bazı aylar vardır...

Takvimdeki yerlerinden daha büyük anlamlar taşırlar.

Haziran mesela...

Adını duyunca insanın içine garip bir duygu dolar. Ne tam bir sevinçtir bu, ne de tam bir hüzün. İkisinin arasında, eski bir şarkının insanın içini yoklaması gibi bir şeydir.

Çünkü Haziran biraz vedadır.

Bir okulun son zili çalar Haziran'da. Bir defter kapanır. Bir dönem biter. Ama aynı zamanda yeni başlangıçların da kapısı aralanır.

Belki bu yüzden çocukluğumuzun en güçlü aylarından biridir.

Eskiden Haziran başka gelirdi sanki...

Karne heyecanı günler öncesinden başlardı. Sokaklarda top oynayan çocukların sesi daha da artardı. Pencereler açılır, evlere yaz girerdi.

Annemiz "Akşam geç kalma" derdi ama biz güneş batana kadar eve dönmek istemezdik.

Çünkü yaz başlamıştı.

Ve çocukken yaz, sonsuz gibi görünürdü.

Şimdi dönüp bakınca insan anlıyor ki aslında özlediğimiz şey yaz değilmiş. O günlerdeki kendimizmişiz.

Çünkü Haziran sadece mevsim değiştirmez.

İnsanın içindeki bazı kapıları da açar.

Birden yıllardır hatırlamadığınız bir arkadaş gelir aklınıza.

Bir okul bahçesi... Bir ilk aşk... Bir yazlık sinema... Bir kasetçiden alınmış eski bir şarkı... Bir akşamüstü bisiklet turu...

Ve hepsi, sanki dün olmuş gibi gözünüzün önünden geçer.

Belki de Haziran'ın en büyük sırrı budur.

İnsana zamanın geçtiğini hatırlatırken, hatıraların geçmediğini de göstermesi.

Yıllar değişiyor. Şehirler değişiyor. İnsanlar değişiyor.

Ama bazı Haziranlar insanın içinde yaşamaya devam ediyor.

Bir ağacın gölgesinde... Bir fotoğraf albümünde... Eski bir mektubun arasında...
Ya da yıllardır dinlenmeyen bir şarkının ilk notasında...

Bugün yine Haziran.

Sokaklarda çocuk sesleri var. Ağaçlar daha yeşil. Günler daha uzun. Ve hayat bütün telaşına rağmen bize küçük bir şey fısıldıyor:

Bazı güzellikler hâlâ burada.

Yeter ki onları fark edecek kadar yavaşlayabilelim.

Belki de bu yüzden Haziran'ı seviyoruz.

Çünkü o, yalnızca yazın başlangıcı değil...

Geçmişle bugünün kısa süreliğine el sıkıştığı aydır.

Nota ve Tınıyla...