MACİT SOYDAN

Apartmanda, mahallede, şehirde, ülkede, dünyada… 

Herkes birbirinin kuyusunu kazıyor, birbirine çelme takıyor. Televizyonu açıyorsun, kavga. Sosyal medyaya giriyorsun, öfke. İnsanlar anlaşmak için değil, birbirini alt etmek için konuşuyor.

Yeter artık! Bu gürültüden, bu bitmeyen kavgadan, bu anlamsız güç gösterilerinden yoruldum. Hatta iyice sıkılmaya başladım. 

İnsanın bazen kapısını tamamen kapatıp kendi dünyasını kurası geliyor. Tüm gereksiz ve gereksizliklerden uzak birkaç kitap, güzel bir müzik, biraz hayal. Kimsenin hayatına karışmadan, kimsenin de kendi hayatına karışmasına izin vermeden yaşamak.

Diyojen'in o meşhur sözü geliyor aklıma: “Gölge etme, başka ihsan istemem!”

Bugün o sözü biraz daha genişletmek istiyorum:

Gölge etmeyin! Ne aklıma, ne huzuruma, ne de hayatıma… Siz kendi kavganızı yaşayın, bırakın ben de kendi dünyamı kurayım. Artık kimsenin kavgasında figüran, kimsenin öfkesinde hedef olmak istemiyorum. Dünyayı değiştiremiyorsam bile kendi dünyamı güzelleştirebilirim.

Cahillerden, narsistlerden, şiiri, kitabı öcü gibi görenlerden, müziği gürültü sananlardan, sanattan konuşunca bön bön bakanlardan, beyni olmadan akıl verenlerden, espri yaptığın zaman mizah ile yaşamı boyunca zerre ilgisi olmadığından yüzüne öküz gibi bakanlardan, yalakalardan, dedikoduculardan, tabiri caizse boş beleş kişilerden de sıkıldım artık. 

Bazen en büyük özgürlük, herkese yetişmekten vazgeçip, onlardan uzaklaşıp kendine dönmektir.

Bu tiplere, 

Uzak durun demiyorum; anlamazlar...

En azından gölge etmeyin yeter!

Nota ve Tınıyla...