MACİT SOYDAN

Çağımızın "BEN" vebası. 

Değerli sanatçı ve şair Şale Serdaroğlu, birkaç dizeyle çağımızın en önemli toplumsal yaralarından birine parmak basmış. Öyle bir saptama ki yalnızca ilişkilerimizi değil, giderek nasıl birine dönüştüğümüzü de sorgulatıyor.

Şale Serdaroğlu’nun dizelerinden:

“Çağımızın ‘BEN’ vebası!, ilişkileri ‘BİZ’likten uzaklaştıran, insani duyguları yozlaştıran, sevgiyi egonun esaretine bırakan, empatiyi benliğin gölgesinde boğan, insanı kendisine hayran, insana yabancılaştıran…”

Peki, gerçekten ne oluyor bize?

Bazı cümleler vardır; insanı yalnızca düşündürmez, kendisiyle de yüzleştirir.

Günümüzün en büyük sorunlarından biri, her şeyin merkezine kendimizi koymamız değil mi?

Herkes anlaşılmak istiyor ama kaç kişi anlamaya çalışıyor? Herkes sevilmek istiyor ama kaç kişi sevmeyi biliyor? Herkes haklı çıkmak istiyor ama kaç kişi kendi hatasıyla yüzleşebiliyor?

“Ben” büyüdükçe “biz” küçülüyor.

İlişkiler çıkar hesaplarına, dostluklar beklentilere, sevgi ise çoğu zaman bir güç gösterisine dönüşüyor. Başkasının acısına duyarsız kalırken kendi kırgınlığımızı dünyanın en büyük meselesi sayıyoruz.

Oysa insanı değerli kılan, kendisine ne kadar hayran olduğu değil; başkasının hayatına ne kadar dokunabildiğidir.

Ego insanı yükselttiğini sanırken yalnızlaştırır. Empati ise başkasının varlığını ve değerini gerçekten kabul etmekle başlar.

Belki de artık kendimize biraz daha az hayran olup birbirimize biraz daha fazla değer vermenin zamanıdır.

Şale Serdaroğlu, bu güçlü dizeleriyle bize yalnızca bir gerçeği hatırlatmıyor; aynı zamanda kendimize tutmamız gereken bir ayna uzatıyor.

Nota ve Tınıyla...