MACİT SOYDAN

Bazı insanlar eski bir bina gibidir.

Dışarıdan bakarsınız... Ayaktadır. Duvarları hâlâ dimdik görünür. Pencerelerinde perdeler vardır. Kapısı açılır kapanır. Hatta gülümserler.

Siz de dersiniz ki:

"Ne kadar güçlü biri..." Oysa bilmezsiniz... İçeride yıllardır kimsenin girmediği odalar vardır. Kapıları kilitlidir. Toz tutmuştur. Bazılarının anahtarı kaybolmuştur. Bazılarının ise açılmasını kendileri bile istemez. Çünkü o odalarda çocukluk saklıdır.

İlk hayal kırıklıkları... İlk ihanet... İlk aşağılanış... İlk yalnız bırakılış... Ve insan bazen en çok çocukken yaralanır.

Yıllar geçer.

Saçlar beyazlar. Yüz çizgileri derinleşir. İnsan yaşlandığını sanır. Oysa yaşlanan bedenidir. İçerideki o küçük çocuk hâlâ aynı köşede oturuyordur. Kimsenin duymadığı bir sessizlikle... 

İlginçtir... Bazıları bütün ömrünü salonunu süsleyerek geçirir. En güzel koltuklar... En pahalı tablolar...En şık kıyafetler... En gösterişli arabalar... Ama kimsenin açmasına izin vermediği bir oda vardır.

Çünkü bilir... Kapı açılırsa sadece geçmiş değil kendisi de çıkacaktır. Gerçek kendisi... İnsanların alkışladığı değil... Geceleri yastığa başını koyunca konuşan kendisi.

Hayatta en zor şey güçlü görünmek değildir. En zor şey... Kilitli odanın kapısını içeriden açabilmektir. Çünkü o kapının arkasında bazen affedemediğin baban vardır. Bazen sana hiç "Aferin." dememiş annen... Bazen seni yarı yolda bırakan dostun... Bazen de... En büyük düşmanın... Aynadaki yüzündür.

Ne gariptir ki insanlar birbirlerine hep salonlarını gösterir. Hiç kimse bodrum katını göstermez. Çünkü bodrum katında rutubet vardır. Korkular vardır. Kaybedilen aşklar vardır. Kimsenin bilmediği ağlamalar vardır.

Ve insan en çok orada yalnızdır. Belki de bu yüzden bazı insanlar bir cümleye gereğinden fazla kırılır. Bazıları küçücük bir eleştiride öfkeden deliye döner. Bazıları herkesi küçümser. Bazıları sürekli kendini anlatır. Bazıları hiç konuşmaz.

Aslında hepsi aynı şeyi yapıyordur. Kapalı odaların sesini bastırmaya çalışıyordur. Bir binayı yıkmak kolaydır. Onarmak yıllar alır. İnsan da böyledir. Bir cümleyle kırılır. Bir ihanetle çöker. Bir sevgisizlikle çatlar. Ama yeniden ayağa kalkması bazen ömür sürer. Bu yüzden karşınızdaki insana bakarken sadece boyasına aldanmayın. Çünkü en güzel görünen evlerin bile kimsenin bilmediği çatlakları vardır.

Ve en sessiz insanların içinde... Bazen kimsenin duymadığı büyük fırtınalar kopar. Belki de gerçek olgunluk... Başkalarının kapalı odalarını zorla açmaya çalışmamak... Kendi odalarımızın kapısını ise cesaretle aralayabilmektir.

Çünkü insan... İçindeki bütün odalarıyla barışabildiği gün...

Gerçekten evine dönmüş olur.

Nota ve Tınıyla...